عاشقانه به او گوش دهید

چگونه به حرفهای کودکمان گوش کنیم؟
مراحل زیر به شما کمک خواهند کرد تا از نظر کمی و کیفی به یک ارتباط مناسب با کودکتان دست یابید:
- به طور مرتب با آنها گفتگو کنید. هر روز وقتی را به این کار اختصاص دهید. حتی اگر این وقت فقط پنج دقیقه هنگام خوابیدن کودک باشد. مدت زمان صحبت کردن می تواند متغیر باشد اما جای آن باید در برنامه روزانه شما مشخص باشد

- برای صحبت کردن قرار بگذارید. وقتی کودک با شما می خواهد صحبت کند یا به طور غیر شفاهی اشاره می کند که چیزی او را آزار می دهد،در اسرع وقت به طور خصوصی با او خلوت کرده و یا برای صحبت کردن با او قرار بگذارید. بخصوص برای کودکان خردسال،بهترین وقت همان موقع است. اگر مجبورید وقت گفتگو را به تأخیر بیاندازید وقت خاصی را مشخص کنید: «الان وقت مناسبی نیست،ولی امشب درست بعد از جمع کردن ضرفهای شام می تونیم توی اتاقت صحبت کنیم»بعد از تعیین قرار بد قولی نکنید.
- تمام توجه تان را به او جلب کنید. به بقیه افراد خانواده بگویید که مزاحم شما نشوند. به یک جای خلوت و ساکت بروید و طوری عمل کنید که انگار تا ابد می خواهید گوش کنید. همان قدر که برای دوستان خود که برای مشورت نزد شما آمده اند وقت میگذارید،برای کودکان خود نیز وقت بگذارید.
- سر صحبت را باز کنید. گاهی شروع صحبت برای کودکان مشکل است. پس سر صحبت را با جملاتی نظیر «خوب چی شد» یا «بگو از چی ناراحتی» باز کنید. ولی هر چه این جملات اختصاصی تر باشند مؤثرترند. برای مثال ممکن است بگویید: «وقتی امروز از مدرسه اومدی خانه خیلی ناراحت به نطر می اومدی. می خوای راجع به اون با من حرف بزنی. اگر کودک نشان داد چیزی در مدرسه اتفاق افتاده اما او حالا نمی خواهد راجع به آن صحبت کند به او القاء کنید که:آزاد است و می تواند در فرصت دیگری این کار را انجام دهد.
- به کودک اجازه صحبت کردن بدهید. وقتی صحبت را آغاز کردید از مهارت های خود استفاده کنید تا مکالمه را زنده نگه دارید.
افراد بالغ معمولا تمایل دارند راه حل هایی پیشنهاد دهند و حتی برای کودکان نطق کنند. در برابر این وسوسه ها مقاومت کنید.از پرسش ها برای افزایش اعتماد کودک و به حرف کشیدن او استفاده کنید«بعدش چی شد؟»،«اون چی گفت؟»از جملاتی استفاده کنید که همدری شما را می رساند:«شرط می بندم که خیلی ناراحتت کرد.»،«اگر کسی با من این کار رو کرده بود،خیلی عصبانی می شدم»یا حتی با کلمات کوتاهی نظیر «چه بد!» یا «عجب!» می توان مکالمه را ادامه داد. سعی کنید حرفهای کودک را به خودش برگردانید تا شما را با بخش بیشتری از احساساتش شریک کند.

چگونه با کودک خود صحبت کنیم؟

آیا به نظر می آید کودکان شما درخواست هایتان را نمی شنوند؟ اگر این طور است،به خاطر ضعف شنوایی آنها نیست،بلکه نشانه بی توجهی آنها به حرفهای شما است. آنها تا هنگامی که صدای تان به حدی بلند شود که احساس کنند خیلی جدی هستید به این کار ادامه می دهند.
رفع این مشکل دو جزء ضروری را می طلبد :والدین باید چیزی را بگویند که هدفی از آن دارند و سپس آن مطالب را جدی بگیرند.
پس کلمات خود را با دقت انتخاب کنید، سپس آنها را با صداقت و محکم به کودکان انتقال دهید. کودک شما به زودی یاد خواهد گرفت که در اولین لحظه ای که شروع به صحبت می کنید ،به شما گوش فرا دهند. برای نیل به این منظور به نکات زیر توجه کنید: 1- مجبورش کنید به چشمهایتان نگاه کند.از آنجایی که حواس کودکان به آسانی پرت می شود،اطمینان حاصل کنید که هنگام صحبت کردن،به شما نگاه می کنند. شاید این مهمترین عامل در پیروی کودک از دستورات یا گوش دادن به شما باشد.
نشان دهید که منظور شما از تلاقی نگاه چیست. این روش را از طریق یک بازی به کودک بیاموزید: چند متر دورتر از هم بنشینید و به چشمهای هم نگاه کنید ، هر کس زودتر به اطراف نگاه کند بازنده است. اگر کودکتان از نگاه کردن به چشمان شما می ترسد یا احساس ناراحتی می کند،به او بیاموزید تا به دهان یا تمام صورت شما نگاه کند. گاهی برای جلب توجه یک کودک لازم است تماس جسمی با او داشته باشید. به آرامی دستتان را روی شانه اش بگذارید و یا در صورت لزوم،دوتا دستتان را روی شانه هایش قرار دهید و با ملایمت صورتش را به طرف خود نگاه دارید. فقط گاهی از این روش استفاده کنید و بکوشید به استفاده از آن عادت نکنید. برای کودکان بزرگتر هر چیزی بیش از،یک اشاره کوچک، با دست بر شانه اش،ممکن است به جای جلب توجه،به یک رویارویی بدون ثمر بیانجامد. وقتی کودک هنگام صحبت به شما نگاه می کند ،برای این کار او را تشویق کنید و بگذارید بداند که از او راضی هستید. بعدها در صورتیکه علاوه بر نگاه کردن به شما،از دستورات نیز پیروی کرد،او را تحسین کنید.
2- آرام ولی محکم صحبت کنید.اگر معمولا هنگامی که کاری از کودکتان می خواهید صدایتان را بلند می کنید،کودک می آموزد تا هنگامی که صدایتان را به حداکثر نرسانده اید،به شما بی توجهی کند. اگر متوجه شدید صدایتان لحظه به لحظه بلندتر می شود،صبر کنید.یک نفس عمیق بکشید، به چشمهای کودک خیره شوید، با آهستگی و بسیار شمرده سخن بگویید. بگویید،«علی،(با یک مکث بین هر کلمه در حالی که به هم نگاه می کنید)،من . . . ازت . . . می خوام . . . لباسهات رو . . . همین حالا . . . جمع کنی . . . و توی . . . کمد . . . بگذاری.
 3- از جملات پرسشی اجتناب کنید. وقتی به کودکتان می گویید«چطوره لباسهات رو جمع کنی؟»اگر پاسخ دهد،«حالا نه!»متعجب نشوید. اگر بگویید،«می آیی حالا اطاقت رو تمیز کنیم؟»این فرصت را به او داده اید تا بگوید،«نه نمی آم.»اگر در مورد چیزی که می خواهید کودکتان انجام دهد سؤالی در ذهن ندارید،از جملات قاطع استفاده کنید تا دقیقا بداند چکار باید بکند و به علاوه آن را چه موقع،کجا و چگونه انجام دهد.
4- با جملات ساده صحبت کنید.از کلماتی که کوکتان آنها را نمی فهمد استفاده نکنید. ساده و روشن حرف بزنید. پرچانگی نکنید. دستورات و توضیحات طولانی ممکن است باعث فراموش شدن بخش های اصلی صحبت تان شود. نوجوانان برای به یادآوردن سرنخ های اطلاعات شفاهی ،توانایی محدودی دارند. گفتگوهای کوتاه و ساده، همراه با یک عکس العمل طبیعی بهتر از یک سخنرانی طولانی ،درک و به خاطر سپرده می شود.
5- احساستان را به کودک بگویید. بدون آنکه به طور مستقیم از کودک انتقاد کنید، به او بگویید که در مورد اعمال و رفتارش چه احساسی دارید. برای مثال،«برای اینکه خودت تخت را مرتب نمی کنی ،واقعا ناراحتم.» یا،«وقتی به موقع خونه نمی آی واقعا نگران می شم». اگر از جملاتی استفاده کنید که به جای کودک به خودتان اشاره کند،می توانید از انتقاد،سرزنش یا حمله کردن به کودک بپرهیزید ،هم چنان احساسات را به طور مؤثری بیان کنید.
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران
 

از کجا آمده ام؟

پدر و مادر چه وقت باید کودک را از هویت واقعی‌اش با خبر سازند؟
مباحث فراوانی راجع به فرزند خواندگی هست و در میان تمامی آنها، پرسشی مطرح است و آن اینکه: «چه موقع باید به فرزندمان بگوییم که او، فرزند خوانده ما شده است؟» تا همین اواخر، معمول این بود که موضوع فرزند خواندگی را همچون رازی در سینه نگهدارند و امیدوار باشند که کودک هیچگاه به این حقیقت پی نبرد...

 برخی بر این باورند که باید این حقیقت را خیلی زود به کودک یادآوری کرد، چرا که به تاخیر افکندن آن تا شش- هفت‌سالگی، سبب فریب او می‌گردد و به مرور، بازگویی حقیقت دشوارتر می‌شود. چه بسا پدر و مادری که کودکی را پذیرفته و بعد دریافته‌اند که بردباری فزون‌تر در این جریان، بازگویی حقیقت را سخت‌تر کرده است. طرفداران نظریه «دیر گفتن» بر این عقیده‌اند که خردسالان قادر نیستند موضوع فرزند خواندگی را کاملا بفهمند، تا وقتی که به حدی رشد کرده باشند که بتوانند مطالبی پیرامون بارداری و زایمان را دریابند. یک بچه کم‌سن و سال ممکن است بیندیشد که فرزند خوانده شدن، معضلی شمرده می‌شود.
با عنایت به تجربه‌ها، بسیاری از این پدر و مادرها، چنین دلیل می‌آورند که هیچ لحظه ویژه یا «سن مشخصی» برای بازگویی این حقیقت موجود نیست و در عوض مهم این است که فضایی به وجود آید تا طرح چنین چیزی آسان‌تر انجام شود. مهمترین چیز این است که وقتی دو دلی، بیم یا پرسش مطرح گردد، کودک نباید به برگشت پدر و مادر واقعی خویش بیندیشند، چرا که این امر، اعتماد و اعتقاد وی در مورد دلبستگی به والدین قانونی‌اش را از میان می‌برد. دانستن پاره ای از اطلاعات توسط افرادی مثل معلم برای یاری به کودک، لازم است. معلم باید در موقعیتی قرار بگیرد که به کودک کمک کند تا بتواند به پرسش‌هایی که از سوی همدرسانش مطرح می‌گردد، رویارویشود. در این جا رهنمودی از سنین مختلف در اختیارتان نهاده شده است، که شما را یاری می‌کند تا با فرزندان خود صحبت کنید. در طی مطالعه این راهنمایی‌ها، مهم است به یاد بسپارید که:
«وظیفه ما به عنوان والدین قانونی، تنها در جریان گذاشتن فرزند نیست. باید یاد بگیریم که به سخنان فرزندمان گوش بسپاریم تا بتوانیم چگونگی برخورد او با پدیده‌ فرزند خواندگی را در یابیم.»

سنین پیش‌دبستانی

کودکان بسیار خردسال، یارای آن را ندارند تا به درستی تفاوت میان فرزند خواندگی و تولد در یک خانواده را درک کنند. از این رو، با اطلاعات اندکی قانع می‌شوند. کودکان سه ساله، پرسش‌های دشواری نمی‌پرسند و پدر و مادر می‌توانند بدان‌ها به عنوان تمرینی برای سوالات پیچیده‌تر که بعدها پیش خواهد آمد، بنگرند. بهتر است به کودک این‌گونه گفته شود که: «این پدر و مادر خیلی بچه دوست داشتند، ولی نمی‌توانستد بچه‌ای در رحم مادر رشد دهند، والدین واقعی ات هم قادر نبودند از هیچ کودکی مراقبت نمایند، از این رو تو آمدی تا با ما زندگی کنی.» کودک پیش‌دبستانی، دلش می‌خواهد بداند که از کجا آمده، چگونه بزرگ شده است و غیره. وی ممکن است اصرار کند تا شما داستانی را بازگو کنید تا بتواند بارها و بارها عشق حضور خود را در خانواده تجربه کند.

سنین 5 تا 7 سالگی

کودک در حدود 6 سالگی شروع به ابراز کنجکاوی راجع به تولدش می‌کند. پرسش‌هایی چون «بچه از کجا می‌آید؟» به عمل می‌آورد و شاید والدین بارها داستانی را تکرار کنند. در هر صورت، بچه‌هایی که در این سن و سال‌ها هستند، احتیاج فراوانی به این دارند تا به آنها ثابت شود که مرتکب کوچکترین اشتباهی نشده‌اند و فرزند خواندگی جرم نیست. چنانچه پدر و مادر، عکس، نامه، یا کارت‌هایی از والدین حقیقی کودک دارند، می‌توانند آنها را با کودکشان در میان نهند. اگر کودک بپرسد که چرا پدر و مادرش نتوانسته‌اند از او مراقبت نمایند، سعی کنید چنین پاسخ دهید: «آنها نمی‌دانستند که باید چه‌طور پدر و مادری باشند.» هدف کودک در این مرحله، درک پدیده فرزند خواندگی است بعدها خواهد پرسید که: «از چه سبب چنین رویدادی رخ نموده است؟ آیا این جریان ادامه خواهد داشت و اینکه برای آنان و سایرین چنین چیزی چه مفهومی دارد؟» در این سن کودکان حس بیهودگی نخواهند داشت.

سنین 8 تا 11 سالگی

کودکان در این سنین درک آشکارتری از رابطه خونی دارند، ولی نظام قانونی فرزند خواندگی به‌طور دائم را در نمی‌یابند. از همین رو بلافاصله از این‌که نکند پدر و مادر واقعی به سراغشان بیایند تا آنان را با خود ببرند، احساس ناامنی می‌کنند. به همین علت در این دوره،برخورد با رفتارهای زشت و نامطلوب کودک دشوار است. وقتی کودک ده‌ساله‌‌ای حاضر جوابی یا بی‌ادبی می‌کند، پدر و مادرش وی را تنبیه می‌کنند. این عمل ممکن است موجب برداشتی این‌گونه از طرف کودک شود که: «مادر خشمگین است، پس مرا پس می‌فرستد.» امکان دارد کودکان پذیرفته شده در این دوره سنی وارد مرحله طبیعی افسردگی شوند ولو اگر این رخداد، 8 یا 9 سال قبل روی داده باشد. پدر و مادر باید کودک را در ابراز احساسات شجاع کنند و به وی یاد‌آور شوند که احساس ناراحتی و کنجکاوی‌اش درباره والدین حقیقی‌اش به کلی طبیعی است، لیکن هم اکنون آنها خانواده او شمرده می‌شوند.
در این سنین کودکان نسبت به این‌که دوستانشان چه نظری در مورد آنها دارند، بسیار حساس هستند، برای همین والدین باید آماده پرسش‌هایی از این دست باشد: «آیا این به آن معنی است که ایشان مرا نمی‌‌خواستند؟ آیا پدربزرگ و مادربزرگم مرا مانند سایر نوه‌ها دوست دارند؟» به آنها گوشزد کنید که شما پاسخ تمام این پرسش‌ها را ندارید، ولی فرزندتان را مانند هر کودک دیگری دوست دارید.  کودک: «فرزند خوانده بودن بهتر است یا فرزند اصلی بودن؟» مادر: این دو با هم تفاوت‌هایی دارند، اما من تصور نمی‌کنم که عشقی بیش از آنچه من به تو دارم وجود داشته باشد. حتی اگر از رحم خودم متولد شده بودی.» جمله‌هایی مانند: «تو اسماً مادر منی»، یک مادر خوانده را بیشتر می‌آزارد. در مواقعی این چنین، به جای اینکه پدر و مادر بگویند: «اگر زیاد ناراحتی، برگرد برو همان جایی که بودی» بهتر است خونسرد بمانند و بکوشند علت چنین واکنشی از جانب کودک را در یابند.
یافتن ثبات روحی برای این دسته از کودکان، رابطه مستقیمی با شیوه پشتیبانی والدین در این سنین دارد. پس بابد بیشتر توجه داشت تا کودک از گزند روحی در امان ماند.
باید ببینند که آیا می‌تواند دریابد که چطور دو مادر دارد؟ آیا به دلیل دیگری عصبانی است؟ آیا در پی‌ جلب توجه است؟ و یا می‌خواهد یقین کند که هر چقدر هم کردارش ناپسند باشد، باز هم در خانواده خواهد ماند؟ وقتی کودکی هیچ نوع کنجکاوی درباره تولدش نمی‌نمایاند، اینهم ممکن است برای والدین قانونی‌اش نگران کننده باشد. زیرا آنها می‌پندارند که احتمالا کودک میلی به بروز احساساتش ندارد. اما شاید دلیل این باشد که کودک نمی‌داند چه چیزهایی بپرسد؟ بعضی از کودکان را نظر بر این است که با نشان دادن امیال و کنجکاوی‌هایشان، ممکن است والدین قانونی خویش را ناراحت کنند. اگر به فرزند خوانده‌های خودتان بگویید که ناراحتی آنها کاملا طبیعی است، آنها هم به نوبه خویش در بروز احساساتشان راحت‌تر خواهند بود.

دوران نوجوانی و جوانی

زمانی که کودکان به سنین 13-12 سالگی می‌رسند، درک بهتری در مورد فرزند خواندگی می‌یابند به هر حال، آنان همچنان سرگرم مبارزه با پرسش‌های درونی‌شان راجع به «هویت» هستند و از این رو، مساله «چه کسی هستم؟» پیچیده‌تر می‌گردد. نوجوانی‌ شروع به بررسی می‌کند تا پی ببرد فرزند خواندگی تا چه حد به زندگی او شکل داده است. برای برخی این‌گونه به نظر می‌آید که باعث تمامی مشکلات همین فرزند خوانده شدن است و امکان دارد به فکر بازگشت به نزد والدین حقیقی‌شان باشند تا گره کور مشکلات‌شان گشوده شود. هرچه رخ دهد پدر و مادر قانونی باید عشق و پشتیبانی خود را ابراز کنند تا کودک احساس آسایش کند. نوجوانان باید خودشان جواب پرسش‌هایشان را یافته و با این چالش درونی کنار بیایند. در چنین شرایطی یک مادر خوانده ممکن است فکر کند که: «آیا او دارد مرا از مادری ساقط می‌کند؟» در حالی که یک نوجوان به این می‌اندیشد که «اگر عدم وابستگی خودم را ابراز دارم، آیا آنها باز هم مرا به عنوان عضو خانواده می‌پذیرند؟»
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران
 

به نازکی گلبرگ                

پدر و مادر بودن می تواند یکی از لذت بخش ترین وظایف هر فردی باشد. هیچ چیز زیباتر و لذت بخش تر از داشتن یک کودک شاد و دوست داشتنی نیست ...

 کودک ، در هر سن و در هر مرحله ای از زندگی ، امور و اهداف خاص خود را دنبال می کند . برای نوزادان و نوپایان خوردن ، خوابیدن و کشف دنیای اطراف ، مهمترین کار است . وقتی بزرگتر می شوند ، پیدا کردن شخصیت و قرار گرفتن در میان دوستان و هم سالان امری مهم است . در این مقطع ، آن ها به مهارت های زیادی احتیاج دارند تا بتوانند استقلال خود را افزایش داده و با موفقیت به اهداف خود برسند . بعضی از نوجوانان و جوانان این مرحله انتقالی را ، به آسانی نمی گذرانند و روند استقلال طلبی و بزرگ شدن آن ها ، برای خودشان استرس و برای والدینشان ناراحتی به همراه می آورد .
نکات  زیر راه هایی است که والدین می توانند با به کار گیری آن ها ، خود و فرزندشان را آماده کنند تا کودک در محیطی آرام و مطمئن رشد یابد و این دوره ، راهی برای موفقیت های آینده ی او باشد . پس هر چه زودتر شروع کنیم ، بهتر است.
• محیط خانه گرم، صمیمی و امن باشد .
 فضایی همراه با صداقت، اعتماد دوجانبه و احترام به وجود آوریم.• به کودکانمان اجازه دهیم تا استقلال مناسب سن خود را به دست آورده و اعتماد به نفس پیدا کنند .
• محیط و رابطه ای را ایجاد کنیم تا وقتی فرزندمان ناراحت است ، با ما صحبت کند.
• به او آموزش دهیم که به اموال خود و خانواده اهمیت دهد.
• به او یاد بدهیم که در قبال کارهای خانه مسئولیت دارد .
• به او یاد بدهیم که پذیرش محدودیت های موجود ، امری مهم و ضروری است .
موارد ذکر شده در بالا، روندی پیچیده است که باید از ابتدای کودکی شروع شود. داشتن چنین رابطه ای مستلزم صرف وقت ، پافشاری ، صبوری و درک بالاست ، که باید به صورت تدریجی به وجود آید. موقع صرف غذا ، زمان قصه خوانی ،  بازی ، بیرون رفتن ، تعطیلات  زمان های مناسبی برای گذراندن وقت با کودک است . والدین باید برای هر فرزند خود زمان خاصی را اختصاص دهند . مخصوصاً وقتی که قصد دارند در مورد مسئله ناراحت کننده یا اتفاقی خاص با کودک صحبت کنند . این ارتباط زیر بنای موقعیتی است که وقتی کودک با مسائل جدید روبرو  می شود ، بتواند آن را با والدین خود در میان بگذارد. وقتی رابطه والدین (یا یکی از آن ها ) با فرزندشان در دوران کودکی ، مشکل ساز و پراسترس است ،حتماً باید با متخصصین مشاوره کنید . صرف انرژی و هزینه ، دردوران کودکی برای هر فرزند می تواند از تبدیل شدن مشکلات کوچک به معضلات بزرگ جلوگیری کند .

پدر و مادر بودن : سخت ترین کار

مشکلات طراحی قطعات کامپیوتری ، ساختن آسمان خراش ، یا انجام جراحی مغز در مقایسه با همیشه پدر و مادرخوب بودن ، رنگ می بازد .  با این حال در زیر پیشنهادات مناسبی ارائه شده است که پدر و مادر بودن را برای شما آسان تر می سازد .
کودکان به توجه نیاز دارند : کودکان به توجه شما نیاز دارند. هر چه کودکان بزرگ تر می شوند به زمان های مفید بیشتری با والدینشان نیاز دارند. ساعت های کار طولانی ، داشتن شغل دوم و دیگر مسائل زندگی ، وقت باارزش ما را پرکرده است. زمان هایی رابرای جمع شدن دورهم درنظر بگیرند. برنامه ریزی از قبل کمک زیادی خواهدکرد. این کار مشابه تنظیم وقت ملاقات با خانواده است. آن را جدی بگیرید.
کودکان به محبت نیازدارند : کودکان دوست دارند در آغوش گرفته شوند، والدینشان را ببوسند و روی پای آن ها بنشینند. هرچه طفل بزرگ تر می شود ، رفتارمحبت آمیز او کاهش می یابد و گاهی کاملاً محو می شود. از این پس لبخند ، کلمات حمایت کننده و در آغوش کشیدن او بسیارمفید خواهد بود. نزدیکی روحی وجسمی با کودک از این جهت اهمیت داردکه عمل کرد خانواده را به عنوان یک واحد حفظ می کند ، واحدی که در آن تمام افراد محبوب و دوست داشتنی هستند.
کودکان به قوانین احتیاج دارند : گرچه بعضی ها می گویند که نیاز به قوانین خاصی نیست با این حال زندگی با محدودیت های منطقی و مشخص ، مطمئن تراست. قوانینی را وضع کنید که مناسب ، منصفانه و قابل اجرا باشد. به عنوان یک خانواده هرزمان که لازم بود ، قوانین را وضع کنید. بچه هادرتمام سنین می توانند درروند وضع قوانین و محدودیت ها شرکت داشته باشند.
اگرفرزندتان احساس کند که  حرف هایش برای شما ارزش دارد ، اونیز به تصمیمات شما احترام می گذارد.کودکان به والدین نیازدارند : فرزندان در سنین خردسالی بیش از همه به پدر و مادر احتیاج دارند. چه واقعی ، چه پدر خوانده ومادرخوانده . مادر و پدر بودن موقعیت ویژه ای است . زمان بودن در کنار کودکان همیشگی نیست ، پس در این سال های کوتاه ، بیشتر با هم باشید.
مهارت هایی که شاید یک مادر یادنگرفته باشد : به طور سنتی ، شما وظایف مادری خود را از والدین خود می آموزید وآن هانیز از والدینشان و الی آخر. از این راه ، شما مهارت های مفید و گاه رفتارهای نامناسب را تکرار می کنید. نسبت به پذیرش مسائل جدید ، تلاش کنید. وظایف مادری را بادیگر دوستان در میان بگذارید ، درکلاس ها شرکت کنید. کتاب و مقالات مربوطه را بخوانید. قبل از انجام دادن کاری به حرف های کودک گوش کنید. گوش دادن به کودک مهارتی است که شایدفراموش شده است . قبل از تنبیه یا  مجازات کودک به حرف هایش گوش دهید . گوش دادن شایدنظر شمارا عوض نکند ، اما دل شما را نرم می کند. همه روابط والدین و فرزندان باید بر مبنای شنیدن و صحبت کردن در مورد مسائل باشد.
از کودک خود مطالب جدید بیاموزید : کودکان در بسیاری از مسائل هوشیار و آگاه هستند. آن ها به مراتب بیشتر از شما در مورد بازی های کامپیوتری و برنامه های جدید می دانند. آن ها از درون شما کاملاً آگاهند و می دانند که شما چه موقع خوشحال و چه موقع ناراحت هستید. از آن ها در مورد احساسات و افکارشان سوال کنید ، مطمئناً از شنیدن عمق افکار یک کودک 6 ساله تعجب خواهیدکرد.
 بدانید که فرزندتان به  کجا می رود و چه می کند : از کارهایی که فرزندتان انجام می دهد مکان هایی که رفت و آمد دارد و دوستانش مطلع باشید . با والدین دوستان فرزندتان در ارتباط باشید. هرچه بیشتر در مورد فرزندان اطلاع داشته باشید و هر چه بیشتر با او صحبت کنید ، خطر بروز رفتارهای خطرناک ،غیرمشروع و غیر قانونی آن ها کمتر خواهد شد. فرزندان درمعرض رفتارهای پرخطر ، همچون مصرف مواد مخدر، ایدز و دیگر بیماری ها خشونت وتصادفات هستند. آن ها حتی در خانه نیز آسیب پذیر هستند. خانه را به مکانی امن تبدیل کنید. آموزش نکات ایمنی باید از کودکی آغاز شود
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران
 

مامان جون، دستم اُوخ شده!                

زیرچشمی نگاهش می کنید ، این طرف و آن طرف می دود ، لحظه ای می ایستد و دوباره دویدن را ادامه می دهد ، غرق در دنیای شگفت انگیز خودش است از هر اکتشافی لذت می برد. ناگهان تعادلش به هم خورده به زمین می افتد. لحظه ای سکوت می کند ، نگاهش در جستجوی شماست، به محض اینکه شما را یافت و نگاهش به نگاه شما تلاقی کرد با کوچک ترین واکنش شما، محل صدمه دیده را نشان می دهد و گریه را آغاز می کند...

 گریه ای طولانی و بس دردناک.
در موقع زمین خوردن کودک حد امکان عکس العمل خود را کنترل کرده و آرام باشید و در حد نیازش به او کمک کنید ، بگذارید خودش از زمین بلند شود و یا صندلی افتاده را کنار بزند.
این تجربه را بارها و بارها داشته و یا در سایر کودکان مشاهده کرده اید، بچه ها زمین خورده اند ، یا سرشان به میز خورده یا انگشت شان روی در باطری ماشین کوچک شان گیر کرده است. غریزه تان به شما می گوید که چیز مهمی نیست، حتی نگاه زیرچشمی شما گواهی است بر این مدعای جای نگرانی نیست. اما به خاطر بسپارید که از همان اولین سال تولد، کودک یاد می گیرد که به عکس العمل شما توجه کند. در واقع بیان ساده احساسات شما، علامتی است که به او اجازه می دهد تا واکنش نشان داده و آن را گسترش دهد. بنابراین چنانچه عکس العمل شما خندیدن و یا اخم کردن و یا فریاد زدن باشد ، کودک نیز به همان صورت نسبت به حادثه عکس العمل نشان می دهد. مگر آنکه واقعاً صدمه دیده باشد.
باید تا حد امکان عکس العمل خود را کنترل کرده و آرام باشید و در حد نیازش به او کمک کنید ، بگذارید خودش از زمین بلند شود و یا صندلی افتاده را کنار بزند.
کودک به مرور یاد خواهد گرفت ، در واقع کشف خواهد کرد که می تواند با کمی غلّو و تغییر رفتار یا به عبارتی دستکاری در رفتار توجه بیشتر شما را جلب کند. او با بزرگ نمایی درد ، طالب همدردی بیشتر است. در چنین مواردی بهتر ین عکس العمل این است که با جدیت به او بگوئید : « اجازه بده دستت را بینم، نه چیزی نشده است ». یا این مساله را که با شوخی و طنز همراه کنید و به او بگوئید : « زمین خودی چی پیدا کردی؟ » یا با توجه به جاندار پنداری کودکان که گمان می کند تمام اشیاء جان دارند ، زمین را دعوا کنید که چرا بچه مرا زمین زدی؟ یا به درِ جعبه بگویید: چرا انگشتِ دستِ پسر یا دخترم را گاز گرفتی؟ کودکان از این بازی خیالی لذت می برند. و بالاخره اغلب بچه ها دوست دارند داستانی را از کودک مشابه خود بشنوند زیرا از همدردی و همنوائی لذت می برند. به فرزندتان بگویید: « حالا بیا قصه ی بچه ای را گوش کن که زمین خورده بود یا می خواهی داستان زمین خوردن را بگویم».
کودک به مرور یاد خواهد گرفت ، در واقع کشف خواهد کرد که می تواند با کمی غلّو و تغییر رفتار یا به عبارتی دستکاری در رفتار توجه بیشتر شما را جلب کند. او با بزرگ نمایی درد ، طالب همدردی بیشتر است.
گریه شدیدش تبدیل به هق هق می شود. او را آرام در آغوش بگیرید ، گرمای وجودتان درمان هر دردی است. « مادر من به نگاه نگران تر و گرمای وجودت نیاز دارم. عشقت را از من دریغ مکن. حتی وقتی که سال تولدم به من می گوید که دیگر کودک نیستم.»
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران
 

نوه‌ها، مغز بادام

مادربزرگ و پدربزرگ!
گمان می‌کنید ارمغان پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها برای نوه‌هایشان چیست؟ یک عشق بی قید و‌شرط . پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها، مسئول تربیت نوه‌هایشان نیستند، با این حال کار را با گذشت و فداکاری بدون هیچ چشمداشتی انجام می‌دهند از سوی دیگر، آنها راه نجاتی برای فرزندانشان نیز هستند. گاهی نقش دایه را بازی می‌کنند و گاهی به کارهای عقب افتاده والدین بچه‌ها، می‌رسند...

 آیا رابطه مادربزرگ‌ها، پدربزرگ‌ها و نوه‌ها، متغیر است؟

بله، هماهنگی این رابطه بسته به سن دو طرف تغییر می‌کند. یک سن طلایی وجود دارد که در آن هم نوه و هم مادربزرگ و پدربزرگ به هم گرایش پیدا می‌کنند. کودکان زیر 12سال کنجکاوند، دوست دارند بازی کنند، حرف بزنند و بازی کنند و مادربزرگ و پدربزرگ بین 60 تا 70 سال هنوز سرپایند و از سرگرم شدن با نوه‌هایشان لذت می‌برند. فراموش نکنید برای آنکه یک رابطه همیشه قوی باقی بماند باید ابتکار به خرج داد. درست است که گاهی فاصله میان نسل‌ها باعث می‌شود تفاوت‌های فرهنگی، زبانی و اخلاقی خلق شود ولی با این حال گاهی با این تلاش می‌توان رابطه را حفظ کرد.

 آیا این احتمال وجود دارد که پدربزرگ و مادربزرگ‌ها، بیش از حد وقتشان را صرف نوه‌ها کنند؟

بله! باید حد تعادل را رعایت کرد. پدربزرگ و مادربزرگ شدن یک شوک احساسی است. خیلی خوب است که بتوانیم احساس برقرار کردن یک رابطه جدید را تجربه کنید اما باید مواظب باشید در تربیتی که پدر و مادر برای فرزندشان انتخاب کرده‌اند، دخالت نکنید و بیش از حد نوه‌ها را لوس، بار نیاورید. باید قبول کنیم که پدر و مادر، واسطه‌ای بین نوه و مادربزرگ و پدربزرگ هستند.
پس باید به آنها احترام بگذاریم. لازم نیست پدربزرگ و مادربزرگ‌ها در دعوای والدین و فرزندانشان دخالت کنند. اجازه دهید نوه راهی داشته باشد تا با متوسل شدن به شما بتواند از والدینش طلب بخشایش کند.

 رابطه نوه با پدربزرگ و مادربزرگش به چه عواملی بستگی دارد؟

رابطه والدین با پدربزرگ و مادربزرگ، سن وضعیت جسمی و روحی وعده نوه‌ها از جمله عواملی‌اند که بر رابطه پدربزرگ و مادربزرگ با نوه‌ها تاثیر می‌گذارد. مسلما رفتار پدربزرگ و مادربزرگ با اولین نوه و پنجمین نوه یکسان نیست. این موضوع که والدین، چندمین فرزند خانواده باشند و اینکه خواسته یا ناخواسته به دنیا آمده باشند، همگی روی رابطه مادربزرگ و پدربزرگ با نوه تاثیر می‌گذارد.

آیا پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها، هویت نوه‌هایشان را تحت تاثیر قرار می‌دهند؟

البته آنها نقش مهمی در شکل گرفتن هویت بچه‌ها بازی می‌کنند. نوه‌ها همیشه از والدینشان و به ویژه مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌ها می‌خواهند برایشان قصه بگویند.
نوجوانان بیش از هر گروه سنی دیگری به مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌ها وابسته‌اند. نوجوانی سنی است که افراد برای ریشه‌های خود و پذیرفتن باورها به سراغ تاریخچه خانوادگی می‌روند و در این میان، مادربزرگ و پدربزرگ‌ها مرجع خوبی هستند. البته توجه داشته باشید که رابطه یک نوجوان با پدربزرگ و مادربزرگش چندان صمیمی نیست. مطمئنا او ترجیح می‌دهد همراه با دوستانش به سینما برود تا با پدربزرگ و مادربزرگ.

پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها باید از انجام دادن چه رفتارهایی خودداری کنند؟

هرگز نباید والدین را در مقابل کودک مورد مواخذه قرار داد و از آنها انتقاد کرد این کار از نظر روانی بر شخصیت و روان کودک تاثیر می‌گذارد. فراموش نکنید، همیشه حق با مادربزرگ و پدربزرگ نیست. در صورتی که توان جسمی برای نگهداری از نوه‌هایتان را ندارید، به راحتی به والدین جواب رد بدهید. گاهی والدین متوجه نیستند که سن و سالی از پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها گذشته و آنها خسته‌اند.
هرگز نباید والدین را در مقابل کودک مورد مواخذه قرار داد و از آنها انتقاد کرد این کار از نظر روانی بر شخصیت و روان کودک تاثیر می‌گذارد.
چند توصیه برای مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌ها:
سرمایه‌گذاری کنید: پدربزرگ و مادربزرگ خوب بودن هیچ رمزو رازی ندارد، تنها باید وقت خود را صرف نوه‌هایتان کنید. اما مواظب باشید خیلی سر خود را شلوغ نکنید.
سازنده انتقاد کنید: با انتقاد‌های تند نیز کاری نکنید که فرزندان و نوه‌هایشان از شما فاصله بگیرند. همیشه انتقادهای سازنده و بی‌طرف انجام دهید.
سلامت باشید: نوه‌ها، مادربزرگ‌هایی را دوست دارند که با آنها به گردش بروند. شما مرتبا ورزش کنید و تعادل غذایی را حفظ کنید.
رقابت را نگه دارید: فراموش نکنید بچه‌ها، دو مادربزرگ و دو پدربزرگ دارند. هرگز تلاش نکنید خود را رقیب خود کنید تفاوت‌هاست که جذابیت می‌آفرینند.
کاردستی بسازید: در دنیای امروز اسباب‌بازی و بازی‌های رایانه‌ای موج می‌زند. اگر یک اسباب‌بازی پلاستیکی برای فرزندتان بخرید او جذب شما نمی‌شود. برعکس اگر یک کاردستی برایش بسازید، تا ابد خاطره‌ خوبی از شما در ذهنش باقی می‌ماند.
کمی مد روز شوید: سعی نکنید تمام روزتان را با بافتنی و باغبانی پر کنید. به نوه‌هایتان SMS بفرستید، میل بزنید و با آنها چت کنید!
گوش شنوا باشید: نوه‌ها به دنبال گوش شنوایی هستند تا صحبت آنها را بشنوند، ولی قضاوت نکنید. پس به صحبت‌های آنها گوش کنید و در کمال آرامش و غیرمستقیم آنها را نصیحت کنید. آنها معمولا مواردی را با شما در میان می‌گذارند که با والدینشان مطرح نمی‌کنند. پس سعی کنید همیشه در دسترس باشید. 
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران
 

پدر سیگاری، کودک سیگاری           

پدر و مادرانی که سیگار می‌کشند، در مورد شادابی و سلامت خود و کودکان‌شان سخت در اشتباهند و این اشتباه، جبران‌ناپذیر است.
هر قدر هم قانون‌ها محکم باشند و کشیدن سیگار در مکان‌های عمومی و سربسته ممنوع باشد، کودکان در خانه‌های خود ، جایی که قانون‌ها حکم‌فرما نیست ، دچار آلودگی می‌شوند...

لازم است بدانید بیش از 500 میلیون کودک در جهان در معرض دود تحمیلی سیگار هستند.

کودکان بی‌گناه، پدر و مادران گناه كار

در بررسی‌ها دیده شده که مشتق‌های «نیکوتین» در خون نیمی از کودکان جامعه قابل اندازه‌‌گیری است. برخی از این کودکان حتی پدر و مادر یا نزدیکان سیگاری ندارند. این مساله به خاطر وجود سیگاری‌های درون شهر می‌باشد. به عبارت دیگر، فردی  که سیگار می‌کشد، می‌تواند حتی دیگر کودکان شهر را هم آلوده کند.

عارضه‌های سیگار در کودکان

- دود سیگار باعث مشکل‌های رفتاری در کودکان می‌شود. در خانواده‌هایی که دخانیات مصرف می‌شود، مشکل‌های رفتاری کودکان، تا 20درصد افزایش می‌یابد.
- اختلال در یادگیری و کاهش قدرت درک و اشکال در توانایی کودک در حل مساله‌های ریاضی و نیز کاهش قدرت مطالعه‌ی کودکان، از دیگر مشکل‌های ایجاد شده توسط دود سیگار می‌باشد.
- کودکان مادران سیگاری، قدی کوتاه‌تر از حد متوسط جامعه دارند.

پدر سیگاری ، کودک سیگاری

فرزندان افراد سیگاری، دو برابر افراد عادی، سیگاری می‌شوند. سیگار کشیدن بزرگ‌تر‌ها و تعارف سیگار به دیگران، اثر نامطلوبی بر کودکان دارد. کودک پیش از آنکه وارد جامعه شود، اغلب در منزل یا محیط‌های خانوادگی و تلویزیون، شاهد صحنه‌های سیگار کشیدن است. امروزه، کودکان به راحتی حتی از سنین پایین در معرض سیگار قرار می‌گیرند.
بهتر است هر چه زودتر، فرزندان را از این خطر آگاه کنید، چرا که کشیدن حتی یک نخ سیگار می‌تواند زمینه‌ساز و عاملی برای اعتیاد به سیگار در نوجوانی باشد.
 برای کودکی که در کنار او، سیگار کشیده می‌شود و از همان ابتدا با کشیدن سیگار توسط پدر و مادر خود که تنها الگوهای او هستند، آشنا می‌گردد، هر قدر هم تبلیغ‌هایی بر ضدسیگار صورت گیرد، فایده ندارد و او تا عارضه‌های دخانیات را به چشم نبیند، از این کار دست بر نمی‌‌دارد.
 پدر و مادر برای پیش‌گیری از سیگاری شدن کودک خود، باید زمان‌ بیش‌تری را به او اختصاص دهند. کودک، زمانی که در کنار پدر و مادرش است، احساس لذت می‌کند و قدرشان را می‌داند، حتی اگر این لحظه‌ها با کارهای معمولی پرشوند ، این لحظه‌ها، فرصت‌های گران‌بهایی هستند تا آداب زندگی کردن و تجربه‌های شخصی به کودکان منتقل شوند.

روش پیش‌گیری در کودکان

به‌محض اینکه کودک، قدرت تفکیک خوب از بد و زشت از زیبا را پیدا کرد، به او بیاموزید که چه موردهایی، خوب و چه موردهایی، بد است.
همان‌گونه که کودک را از آتش دور می‌کنید و یا زیان‌های مواد سمی، پاک‌کننده‌ها، الکل و مواد مخدر را به او تذکر می‌دهید، از زشتی‌های سیگار نیز به او بگویید. در سنین دبستان، کودک با خیال‌پردازی و تجربه‌اندوزی بر دانسته‌های خود می‌افزاید در نتیجه، با ارائه‌ی داستان‌ها و نمایش‌هایی از افرادی که سیگار برای‌شان مضر بوده و آنان را بدبخت و بیمار کرده و حتی باعث مرگ‌‌شان شده و یا اینکه سیگار چگونه چهره را زشت می‌کند و... به او آموزش دهید.
 در این سن، کودک به‌راحتی مساله‌های اطراف خود را تجربه و ذخیره می‌کند و سیگار کشیدن پدر و مادر به‌طور غیرقابل تصوری، روی او اثر می‌گذارد. وقتی پدر سیگاری در کنار کودک خود سیگار می‌کشد و با او درباره‌ی ضررهای سیگار سخن می‌گوید، او را دچار دوگانگی می‌کند و به این ترتیب، حتی در موردهای دیگر زندگی نیز پدر را فرد قابل اعتمادی نمی‌بیند.
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران
 

نیم‌ وجبی‌های جنگجو            

چگونه با مشاجره بچه‌ها برخورد مناسب داشته باشیم‌
 بیشتر بچه‌ها با یکدیگر مشاجره و دعوا می‌کنند. بعضی‌ها همواره و برخی به ندرت. همچنان که اکثر بزرگ‌ترها هم این کار را می‌کنند...

 دعوای بچه‌ها تقریبا بر سر هر چیز و همه چیز است، این اسباب‌بازی مال کیست، فلانی چه گفت، فلانی چه کار کرد ، نوبت کیست که این کار را بکند و غیره. این رفتارها با وجود آن که غیرطبیعی نیستند، اما اغلب ناخوشایندند. بچه‌ها اغلب از جر و بحث و دعوا لذت می‌برند ، اما اگر این جر و بحث از کنترلشان خارج شود ، خیلی سریع نظر خود را عوض می‌کنند. بحث و جدل خواهر و برادرها امری کاملا عادی، اما ناراحت‌کننده‌است .
 ناراحت نباشید، خواهر و برادرها از همدیگر چیزهای زیادی در مورد زندگی می‌آموزند. اما چگونه می‌توان در جدال بچه‌ها نفوذ کرد؟ برای همین راه‌حل‌های زیر برای پایان دادن به دعوای فرزندان به شما عزیزان پیشنهاد می‌شود.
یکی از مهم‌ترین شگردها در رفع یک مشکل رفتاری، تعیین و شناخت دقیق آن است.
 بیشتر مردم فکر می‌کنند که مشکل را دقیقا می‌شناسند، اما هرگاه لازم می‌آید تا آن را به صورت واضح و روشن بیان کنند، درمی‌یابند که برای روشن ساختن مشکل در ذهن خود، به تفکر و تامل بیشتری نیاز دارند.
 
تنبیه‌ها را کاهش دهید

شاید برای شما تعجب‌انگیز باشد که قدم بعدی ما برای رهایی یافتن از مشاجره و دعوا، این است که شما از مجازات و تنبیهی که اعمال می‌کنید، بکاهید.
هر چه مقررات خانه شما سخت‌تر باشد، برنامه جدید کمتر می‌تواند به عنوان یک مساله جدید و متفاوت جلوه کند و کمتر موثر خواهد بود. تجربه‌های زیادی نشان می‌دهند که هر چه کودکان بیشتر تنبیه و مجازات شوند ، بیشتر مشاجره و دعوا می‌کنند.
خواهر و برادرها باید یاد بگیرند که بدون ملاحظه شما با هم کنار بیایند ، آنها باید یاد بگیرند که چگونه با یکدیگر گفتگو کنند؛ حتی وقتی با هم مخالفند. هیچ قانونی نمی‌گوید که شما باید با گوش دادن به این بحث‌ها خود را شکنجه کنید. به آنها بگویید که اگر اختلاف‌نظری دارند، می‌توانند تا حدی که دوست دارند در مورد آن بحث کنند، اما باید این کار را در جای دیگری انجام دهند. به بیان دیگر، از آنها بخواهید تا اتاق را ترک کنند.
چنددقیقه از اتاق خارج شوید. احتمالا وقتی برمی‌گردید، بحث و جدل تمام شده است، این طرح خروج ، اغلب نتیجه‌ بخش است. زیرا خواهر و برادر گاهی اوقات به این امید وارد معرکه می‌شوند که شما مداخله کرده و یک نفر را برنده اعلام کنید. پس بدون مخاطب، این مساله به خودی خود از بین می‌رود.
 به بچه‌ها بگویید که تا یک ساعت جداگانه بازی کنند. اجازه ندهید که هیچ یک از آنها طی این یک ساعت، تلویزیون تماشا کند یا مشغول بازی‌های رایانه‌ای شود. اولین واکنش آنها احتمالا این است که: «چه عالی! من به هیچ وجه دلم نمی‌خواست با او بازی کنم». اما وقتی بازی کردن به تنهایی به قدر کافی خسته‌کننده باشد، کم‌کم تمایل نشان می‌دهند که یک بار دیگر با هم بازی کنند.

راه‌حل‌هایی برای نزاع بر سر بدون اجازه برداشتن وسایل یکدیگر

- اگر متوجه شدید که خواهر یا برادری بدون اجازه دیگری وسایل او را «قرض می‌کند»، باید مقدار کرایه‌ای را که از قبل تعیین کرده‌اید به او بپردازد. اگر آن شیء خراب یا کم شود، آن کودک باید چیزی باارزش مساوی با آن شیء یا باپول توجیبی‌اش،کارش را جبران کند.
- کودکی که یکی از وسایلش را دیگری برداشته است، می‌تواند چیزی از وسایل خواهر یا برادر دیگر را به مدت یک روز استفاده کند (البته به غیر از بعضی وسایل خاص!).
- هر گاه کودک از دیگری برای برداشتن وسایلش اجازه می‌گیرد، جمله مثبتی بیان کنید تا نشان دهید که این کارش را تحسین می‌کنید.

راه‌حل‌هایی برای دعوای فیزیکی بچه‌ها

- با پذیرش خشم کودکان نسبت به یکدیگر آغاز کنید، این کار، به تنهایی ممکن است آرامشان کند.
- به حرف‌های هر یک از آنها با احترام گوش دهید.
- نشان دهید که پیچیدگی مساله را درک می‌کنید.
- نشان دهید که به توانایی آنها در یافتن راه‌حل مناسب ایمان دارید.
- اجازه ندهید دعوای فیزیکی ادامه یابد.
وقتی رقابت بچه‌ها صورت فیزیکی به خود می‌گیرد و فرزندان کتک‌زدن یکدیگر را آغاز می‌کنند، شاید وسوسه شوید که کناره بگیرید و به تماشای پایان طبیعی مشاجره و ستیز بنشینید؛ این که خودشان قضیه را حل کنند. اما این یک راه چاره منطقی به نظر نمی‌رسد وممکن به کودکان آسیبی برسد.
یکی از رایج‌ترین صحنه‌ها، دعوای کودک کم سال‌تر (معمولا یک نوپای 18 تا 24 ماهه) با کودک بزرگ‌تر و کتک خوردن کودک بزرگ‌تر است، هر چند که او درشت هیکل‌تر، حساس‌تر و آرام‌تر است. «مامان، امیر موهایم را می‌کشد.» بعد از شنیدن این شکایت توام با گریه از کودک بزرگ‌تر، برای چهاردهمین بار در ضمن نیم ساعت، ممکن است وسوسه شوید که از یک راه‌حل بدیهی استفاده کنید: «تو هم موهاشو بکش تا بدونه که مو کشیدن درد داره». اما راه‌حل بهتر، تقدیر و تشویق کودک بزرگ‌تر به خاطر تحملش و یاد دادن این نکته که از او فاصله بگیرد و به اطاق دیگری برود.
وقتی بچه‌ها به طور فیزیکی دعوا می‌کنند، فورا آنها را از هم جدا کنید و به دو اتاق مجزا بفرستید تا برای مدتی در آنجا باشند و آرام بگیرند، وقتی هر دو آرام شدند، آنها را در یک جا بنشانید و گفت و گویی را بین آن دو ترتیب دهید تا مشکل حل شود. آن دو را وادارید تا با فاصله از هم بنشینند. به آنها بگویید هر وقت مشکل‌شان حل شد، می‌توانند از جایشان بلند شوند. ابتدا، می‌توانید به آنها جهت دهید. به مرور زمان یاد خواهند گرفت که چگونه خودشان باهم مذاکره کنند و به توافق برسند.
 از بچه‌ها بخواهید با کمک شما توافقنامه‌ای بین خود امضا کنند. دقیقا توضیح دهید که چه چیزهایی غیرقابل قبول است و مجازات زیر پا گذاشتن مفاد قرارداد چیست. بچه‌ها را وادارید تا توافقنامه را امضا کنند و آن را در محلی قابل دید بچسبانید. در مواقع ضروری، براساس مجازات‌های توافق شده عمل کنید.
 همیشه تصور نکنید کودکی مقصر است که دیگری را می‌زند. بعضی اوقات «قربانی» خواهر یا برادرش را به حد جنون تحریک کرده، اذیت کرده و یا مورد سوء‌استفاده قرار داده است. گرچه هیچ گاه درست نیست که کودکی دیگری را کتک بزند، اما وظیفه شماست که از اذیت‌های پشت صحنه‌ای که کاسه صبر فرزندتان را لبریز می‌کند، آگاه باشید. اگر متوجه شدید چنین مساله‌ای درباره آنها صادق است، براساس نوع رفتارشان با آنها برخورد کنید.
سعی کنید لحظاتی را بیابید که آن دو رفتاری مناسب با هم دارند. با توجه مثبت، آنها را به ادامه این کار تشویق کنید. وقتی فرزندانتان بدون دعوا با هم بازی می‌کنند، چنین تحسینی به کار ببرید: «خوشحالم که شما بچه‌ها از بازی با هم لذت می‌برید.» وقتی همه چیز خوب پیش می‌رود، توجه مثبت شما آنها را تشویق می‌کند تا رفتار مثبتشان را ادامه دهند.
والبته فراموش نکنید واکنش صحیح شما زمانی که عصبانی می شوید و یا با همسرتان اختلاف نظر دارید می تواند بهترین الگو برای فرزندانتان باشد تا آنها هم در هنگام خشم واختلاف رفتار معقولی داشته باشند .
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران

چرا داد می زنی؟!   

فریاد کشیدن تقریباً صدای عادی صحبت کردنشان شده بود. وقتی با آن ها، جلوی آپارتمانشان رو در رو می شدی، نمی توانستی باور کنی، این مادر و پدر آرام همان هایی هستند که در طول روز صدای فریادشان را می شنوی. همان هایی که با داد و فریاد دستورات تربیتی صادر می کنند تو گویی فریاد و بلندگویی در حکم تخلیه ای برای بخار دیگ جوشان اعصابشان است و شاید گاهی اوقات هم بی اثر نبوده است...
 

باور کنید که جیغ زدن اشتباه است و نه تنها رفتار کودک را کنترل نمی کند، اکثراً واکنش منفی داشته و باعث برانگیختگی بیشتر کودک می شود. تحقیقات دکتر ناتان بلوم در دانشگاه پنسیلوانیا(1) نشان می دهد «فریاد کشیدن حس هیجان زدگی بیش از حد را در کودکان ایجاد می کند». در واقع کودکان بیش از پیش رفتار ناهنجار را از خود نشان می دهند.
چنانچه بخاطر کشمکش دو کودک 3 یا 4 ساله سر فرزندتان فریاد بکشید، او می تواند چنین برداشت کند که شما را برانگیخته (به او توجه کرده اید) پس کارش را ادامه می دهد و گاهی رفتارش شدیدتر نیز خواهد بود. در صورتیکه عدم توجه شما می توانست مشکل را زودتر حل نماید .داد و فریاد شما در این حالت نیز خاتمه نمی یابد زیرا کودک به این نتیجه خواهد رسید که اگر مادر یا پدر بخواهند مقصودشان را به ما بفهمانند، حتماً فریاد خواهند کشید؛چرا که همیشه این کار را کرده اند. پس اگر فریادی نمی زنند حتماً موردی نیست و کارم را می توانم دنبال کنم. باز هم قصه تربیتی ما در اینجا پایان نمی یابد، کودکان می آموزند که تنها راه منطقی برای ارتباط فریاد است و بس.
چنانچه کسی بخواهد دیگران به او و خواسته هایش توجه کند، بیشتر باید فریاد بکشد و خواسته هایش را به صورت امری و دستوری با صدای بلند مطرح کند.
همسایه های عزیز ما، شاید هرگز باور نکنند که این خشم مهار نشده و افسار گسیخته تا چه حد به کودک صدمه می زند. اصلاً مهم نیست که چه می گویند، نکته اصلی و قابل تعمق عدم رفتار توام با احترام ما نسبت به کودکان است که اعتماد به نفس را در آن ها تضعیف می کند. دکتر چارلز- شافر معتقد است «فریاد زدن تجاوزی است به حس ایمنی کودک»
 برای یک کودک دیدن پدر یا مادری که در قبال رفتار خوب او آن همه با محبت بوده اند و ناگهان به خاطر حرفی یا رفتاری تغییر رفتار داده و عصبی و پرخاشگر شده اند، ترسناک خواهد بود. شاید شما به کرات کودکی را دیده اید که در قبال فریادهای مادر یا پدر پاهای او را گرفته ، به گریه افتاده و عذرخواهی کرده است. گویا با این حرکات می خواهد حفاظی برای خود ایجاد کند و پدرومادر را آرام نماید. بیائید تصمیم بگیرید در رفتار خود تجدید نظر کنید. بیاد داشته باشید در غیر اینصورت این عادت در ما توسعه می یابد و از کانون خانواده به محیط جامعه سرایت می کند.
*بپذیرید که داد کشیدن یک عادت و اعتیاد است. پس باید بدنبال راهکارهای مهار خشم باشیم، قبل از آنکه از حد متعادل خارج شود.
*نقطه های جوش را پیدا کنید (منطقه مین گذاری را شناسایی کنید). به مدت یک دقیقه، روزهایی را که عصبانی شده اید و علل آن را بنویسید. بعد از یکهفته شما نموداری دارید که نقاط جوش را مشخص کرده است.

مثلاً:
سرویس مدرسه آمده ، بچه هنوز حاضر نیست. آخر شب متوجه شده اید که تکالیفش را انجام نداده. شام حاضر است اما او پای تلفن است. همسرم قرار بود چیزی بخرد اما فراموش کرده. بایدها، شایدها... فراموش شده ها و ...
با توجه به این نمودار متوجه می شوید که مشکل شما (فریادها) در نتیجه یک ناهماهنگی در برنامه ریزی خانوادگی است، نه مشکل روحی روانی شما، با یک برنامه ریزی دقیق تر، می توانید میزان فریادها را کاهش دهید.
* از دریچه چشم کودکان به خودتان نگاه کنید.
از فرزندتان بخواهید تصویری از شما در حالت فریاد کشیدن رسم کند. زن و مردی با ابروانی درهم کشیده، چشمانی درشت و سوراخی سیاه و بزرگ به نام دهان. بد نیست به جای برچسب هایی که به درب یخچال می زنید، این تصویر را بچسبانید.
"آگاهی و ادراک شخصی اولین گام به سوی کنترل رفتار است" دکتر شافر.
 بنابراین با دیدن تصویر خودتان، حتماً تغییری در رفتارتان به وجود خواهید آورد. امتحان کنید.
* گمان کنید  یک تماشاچی خیالی دارید.
آیا در حضور دیگران باز هم فریاد می کشید. گمان کنید معلم فرزندتان یا والدین شما، نظاره گر رفتارتان هستند. در لحظه انفجار افکارتان را به سوی این تماشاچی های خیالی معطوف کنید.
* به علائم شروع طوفان توجه نمائید.
وقتی علائم انفجار را احساس کردید، (دستهایتان تبدیل به مشت شده، احساس خفقان می کنید، ضربان قلبتان بالا رفته) برای بازی نقش دیر شده است در اینجا باید به خودتان فرصتی برای فکر کردن بدهید (Time out) و 5 تا 10 دقیقه به اتاقتان بروید و چند نفس عمیق بکشید (60 ثانیه ای) و با خودتان تکرار کنید «این نیز می گذرد». فضای حمام هم برای تنها بودن مفید است.
* پیامتان را یکبار بگویید نه چند بار
گاهی در قبال رفتاری چشمهایمان را می بندیم و گاهی برای کاری جزئی تر فریاد می زنیم. برای رفتاری که به آن اعتقاد دارید، همیشه یکسان برخورد کنید. دیوار برای نقاشی کردن نیست. قبل از غذا خوردن باید دستهایت را بشوئی. و …  بنابراین به جای استفاده از جملات متفاوت یکبار برای همیشه نظر خود را بیان کنید.
* برای صحبت کردن فاصله را کم کنید.
در ارتباط کلامی بهتر است به جای فریاد زدن برای شنیده شدن پیام ، فاصله را کم کنید. نزدیک بودن برخورد چشمی و دیدن عکس العمل دیگران را به دنبال دارد، در نتیجه رفتارتان کنترل شده تر است.
* قاطع صحبت کنید نه بلند
در این مرحله بجای استفاده از پاراگراف های بلند به جمله ای کوتاه بسنده کنید. یک جمله حتی یک کلمه که مفهوم را برساند کافی است، در صورتیکه صدای شما یک درجه از تُن صدای نرمال شما بلندتر باشد، می تواند تاثیر خود را بگذارد. شنونده فریاد به جای پیام به رفتارهایتان خیره می شود.
* دستورات را با تقاضا مخلوط نکنید.
بیان یک امر، شاید به صورت تقاضا مودبانه به نظر برسد. اما برای کودک این سوءتفاهم به وجود می آید که می تواند انتخاب کند و این زمینه ساز اختلاف خواهد شد. «میشه سفره را بچینی؟» نه مامام کار دارم. «لطفاً سفره را بچین» آیا این جمله بهتر نیست و شما را به مقصود نمی رساند؟
* بگذارید اعمالتان بلندتر از صدای شما عمل کنند.
چند بار به علت رفتاری خاص کودکتان را تهدید به تنبیه کرده اید؟ معمولاً از هشدارهای ساده «لطفاً بس است» «دیگه این کار را نکن» شروع می کنیم تا محروم سازی «دوچرخه ات را از تو می گیرم» «حق نداری یکهفته تلویزیون نگاه کنی» و ... ادامه پیدا می کند. چند درصد تهدیدات اجرا می شوند. معمولاً ما در یک لحظه بحرانی تصمیماتی می گیریم که نه فقط منطقی نیست بلکه کاملاً نادرست است. به خود زمانی برای فکر کردن بدهید و راه حلی صحیح پیدا کنید و به اشتباه خود اعتراف کنید.
آیا بهتر نیست به جای سرزنش کودک در هنگام رفتار نادرست، کارهای خوب او را ببینیم، ستودن کارهای خوب و رفتارهای مناسب علاوه بر ترغیب آن ها به انجام رفتار مناسب، می تواند علتی برای کنترل رفتار شما باشد.
صدای فریاد همسایه دوباره بلند شده است. نفس عمیقی بکشید، چشمهایتان را ببندید، صورت زیبا و نگاه مهربان فرزندتان را مجسم کنید. حتماً صدایش را خواهید شنید که به شما می گوید«چقدر دوستتان دارد»
چهره تان با لبخند زیباست نه با فریاد.
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران
 

وقتی از كوره در می روی ...   

هشت نکته‌ ی کلیدی برای اینکه بتوانیم پدر و مادر خوبی باشیم
1- باید همواره و به خصوص در زمان رفتار تنبیهی، به او بفهمانید و در عمل نشان دهید که مانند همیشه دوستش دارید. ولی آن «رفتار» به‌خصوص او را دوست نداشته‌اید؛ پس اگر به دلیل رفتار ناپسندش می‌خواهید او را از تماشای تلویزیون محروم کنید، به‌طور حتم مودبانه و به آرامی بگویید:
«خیلی متاسفم که نمی‌توانم بگذارم تلویزیون ببینی»...

2 - در فرصت‌های مناسب و با عطوفت به او بگویید که کدام‌یک از کارها و رفتار او را نمی‌پسندید و کدا‌م‌ها را درست و پسندیده می‌دانید؛ آن‌گاه از خودش بخواهید که بگوید درباره‌ی «تغییر رفتار ناپسندش» چه پیشنهادی دارد و چه‌طور می‌تواند این کار را عملی کند.
3- شما الگوی کاملی برای بچه‌ها هستید؛ بنابراین هر لحظه و هر زمان مواظب کارها، رفتار، گفتار و عقاید خود باشید.
فرزندان در آینده هر چه بشوند، نتیجه‌ای مستقیم از رفتار و کردار گذشته و حال خود شما خواهند بود و در این باره مسوولیت، به‌طور کامل با شماست و نه هیچ‌کس دیگر، حتی خودش.
4 - انتظار‌ها و رفتار خود را متناسب با سن بچه‌ها تنظیم و تثبیت کنید. به عنوان نمونه، از نوجوان خود باید انتظاری متفاوت از دیگر بچه‌های بزرگ‌تر یا کوچک‌تر خود داشته باشید و احترامی متناسب با سن و شان او نشان دهید؛ اگر چه این احترام باید نسبت به بچه‌های کوچکتر هم وجود داشته باشد.
5 - وقتی متوجه شدید که فرزندتان برای جلب توجه شما و دریافت «توجه منفی» کار نامناسب یا حرکت نادرستی می‌کند، در آن لحظه به هیچوجه به او توجه نکنید و بی‌اعتنا بمانید؛ اما مراقب باشید که به محض نشان دادن رفتاری مثبت، صددرصد به او محبت و توجه کنید.
6- بسیاری از پدران و مادران تصور می‌کنند که به دلیل رفتار نامناسب بچه‌هاست که کنترل خود را از دست داده و به اصطلاح از کوره در رفته‌اند؛ این تلقی اشتباهی است؛ چرا که در واقع به این دلیل عصبانی شده‌‌اید که کنترلی بر رفتار خود ندارید و سررشته‌ی عملکردتان در دست خودتان نیست.
 در لحظه‌های عصبانیت، دوستانه و بدون ابراز هر گونه خشم و عصبانیت در رفتار یا چهره، بی‌درنگ محل را ترک کنید، نوشیدنی خنکی بیاشامید، نفس عمیقی بکشید و با خودتان در این باره صحبت کنید که چگونه می‌توانید ناراحتی، خشم و عصبانیت خویش را نشان ندهید.
 این یک اصل کلی و دائمی است که: «اگر کنترل خود را در دست خود نداشته باشید، فرزندتان به سرعت کنترل رفتار شما را به دست خواهد گرفت و از این بازی (عصبانی کردن شما)، لذت خواهد برد.»  بنابراین، مرتب سعی خواهد کرد شما را در این چاله بیندازد تا سرانجام در برابر او تسلیم شوید.
7 - تغییر رویه‌ی فرزند شما، هم‌زمان با تغییر رفتارهای شما، اما به شیوه‌هایی که در بالا گفته شد، به تدریج صورت گرفته و به طور قطع، تغییر خواهد کرد؛ اما این روند، یک شبه نیست و احتیاج به صبر، حوصله، گذر زمان و داشتن نقشه و برنامه از سوی شما دارد. جلسه‌های خانوادگی داشته باشید و با همدیگر مدام گفتگو کنید. در کلاس‌های «موثرسازی پدر و مادر» که از سوی مشاوران روان کاو تشکیل می‌شود، حضور یابید و روش‌های جدید تربیتی را بیاموزید.
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران